laat vallen : het onbedachte
neem je onafwendbaar waar
& waar ook je het geurende druipen
in de dichtgroeiende bedding

van de haperende stroom
(niet meer dan dat)

onder het plaveisel murwen wil,
steeds flinterdun & vlijmscherp
kervend in je tong blijft de kreet
zo vrij van jou als lucht van hem

die net nog tergend hoger zong.
Slik dan maar, alsof je zeggen wou :

het is voor mensen niet zo goed
dat alles wordt zoals zij wensen.

©dv 2000 – 24/12/2005 13:22 – 02/04/2008

het bloeden in het vuur
van de Mohikaan op het braakland
& wat er je nog gebeuren kon,
kan onder het oranje zeil,

de tent in de tuin onder
een met rode huid & klauwteen
afgedwongen zomerzon,
de lezing & de feiten,

het wachten op het klamme blauw
onder het zich afpulkende, nog
steeds van chloor doordrenkte
jongemeisjesbikinislipje,

het geurende geknetter
in de lucht van ronderenners
& het graaien in aarde
van de bespotte buren

naar jonge asperges,
de kippen in het stof,
de varkens in de modder
& Thales, die, naar het schijnt,

als eerste de sterrekunde
beoefende : het naderen
U toegedicht.

KLANKKOORD

(voor i.d. & a.c.)

er is het wit
er is het zwart
we lopen er verloren
het oog valt immer tussenin

het wit is hard & oogverblindend
het zwart is hard & ondoordringbaar

je komt niet uit het zwart (het is te hard)
je komt niet in het wit (het is te hard)

ik ben het wit & we gebeuren &
jij bent het zwart & we gebeuren
& we gebeuren ook al andersom

hier & hier & hier
is wat er op ligt
& wat er op ligt
ligt er tijdelijk:

de koord ervan is doorgeknipt.

het vuur raast over onze armen
het wiel breekt elke zin: wij
maken met elk einde een begin

het liggen & het breken is het onze
& het vloeiende bloed is het onze
& het bloed klokt open tot een roos

je zegt: zet nu je woorden af (in dit kristal
zal je me vinden) & ik zet
de woorden af & oef
zeg jij het woord staat af

we knielen & we kussen het zwart wit
& het wit zwart & de roos
ligt open op de harde steen
de roos bloeit op voor alle ogen
op de koude steen

de koord snijdt door de keel.

je zegt je bent je ogen &
mijn ogen zijn het rund
dat aan je nek ligt
vastgeklonken

je zegt je bent je mond &
mijn mond ligt open
voor het lied dat naar
je stilte tongt

het zingen gutst mij uit
dat dan in jou begint
ik ben het donker niet in de garage
ik ben de stilte niet errond

ik ben een zwart geluid
je zingen is de wereld
& je zingen is mijn mond

de koord zat in de klank
de koord is uit de klank
geboren, dood is alles
wat wij wakker zien.

dv, 2-4/04/08